دوران پوچی

بعضی اوقات میگم ای کاش همه ی این روزامو مینوشتم . همه ی روزایی که گذشتو نفهمیدم چطوری رفت..همین روزای که هیچکی ازشون چیزی نمیدونه و احتمالا هیچوقتم کسی نمیفهمه...حتی خودمم یادم رفتته و میره...

این یه مدت از زندگی جاموندم....

باید برم پایان ناممو شروع کنم ...سه شنبه حتما میرم.

تنبلی بسه. مدرکمو بگیرم خیلی کارا باید بکنم. باید دوباره واسه زندگیم برنامه بریزم.

آره هممون یه روزایی رو تو زندگیمون به بطالت میگذرونیم ولی دیگه بسه.

باید استپو آزادش کنم...

وقتی کارای نیمه تمومو تموم کنم دلم میخواد برم مشهد...

دلم میخواد بر اونجا اندازه ی همه ی سالایی که دلم نخواسته برم اونجا گریه کنم برم روحمو تازه کنم زندگیو از سر بگیرم...

حرف های نگفته...